Rozdział 11

Krzyniu

"Niedokończony batonik"

czyli historia niemająca związku z batonikiem

Ta książka powstawała na przełomie trzech lat. Jest duża szansa, że w tekście odnajdziecie debilne błędy, tudzież i zdania jedno na drugim - ponieważ mój edytor tekstu jest do dupy.

***

Rozdział 11

Poniedziałek. Słowo wypowiadane z największą wściekłością z ust gimbusów. Powstały liczne teorie, że ciągnie za sobą liczne powikłania i klątwy. A ów poniedziałek właśnie nadszedł.
Krzyniu uciszył ten pieprznięty budzik, brutalnie zrzucając go z komody. Chwilę analizował, w jakiej sytuacji się znalazł, a następnie otworzył jedno oko i spojrzał na zegarek. Patrzył na zatrważającą infromację, która mówiła: 6:59.
- Łosz ty! - zdumiał się Krzyniu, po czym stoczył się z łóżka, w locie się ubierając. W trybie ekspresowym zrobił sobie mleki z płatkiem i włożył buty.

- Idę! Nara. - rzucił w eter i wyszedł. Założył słuchawki i od tej pory nic już go nie obchodziło.

***

Oskar z Indii został przebudzony przez swoje słoniątko, majtające mu po twarzy trąbą jak odkurzacz.

- Eszże fila... pisont minut ino...

Słoniątko zatrąbiło głośno, skutecznie wyrzucając Oskara z łóżka.

- Ogar, Maniek! Bo skończysz w mielarce, jak Zbyszek.

Skruszone słoniątko opuściło trąbę, ale wciąż dawało nią dramatyczne znaki w stronę budzika. Oskar wreszcie zatrybił. Wpakował w siebie śniadanie w postaci baleronu ze Zbyszka, umył zęby słoniowym fluorem i wyszedł ze swego indyjskiego gmachu.

***

Krzyniu zasnął w ostatnim rzędzie foteli. Telepało tam jak cholera, ale to wpływało też na spanie.

- Wieliczka Cepeen; Wieliczka Petrol Stejszyn!

Drzwi otworzyły się i wszedł Oskar z Indii.

- Krzyniu!

Krzyniu poderwał się gwałtownie.

- Tak, kapralu, nakupiłem kiślu dla całego plutonu harcerzy!

- To świetnie, żołnierzu, ale tu nie ma żadnych harcerzy.

Krzyniu teraz zatrybił.

- Oskar! Miałem taki super sen! Śniło mi się... -

Zamilkł na chwilę i zrobił mądrą, acz tajemniczą minę.

- Co ci się śniło? - dopytywał się Oskar.

- Hmmm... Nie wiem, ale to coś miało trzy nogi.

Krzyniu uznał, że należy wyciągnąć z uszu słuchawki.

- Zaraz... A ty co tu w ogóle robisz? Przecież my jeździmy kompletnie innymi trasami.

- Indyjskie autobusy są dziwne i wysiadłem tu.

Krzyniu nie drążył tematu. Zaczęli gadać o internetach, kartkówkach i innych pierdołach.

***

Wysiedli na "Prokocim Szpital!; Prokocim Hospitol!".

- Umrzesz. - oznajmił Krzyniu. Oskar nie podjął tematu.

Nagle zobaczyli Sagana, idącego z drugiego przystanku.

- Witaj, obywatelu - rzekł Oskar z Indii do niego. Przywitali się (chociaż z Oskarem nie siadło) i ruszyli w stronę gimbazy.

- Są dzisiej jakieś tosty? - zapytał Krzyniu.

- Chyba nie - zastanowił się Sagan.

- Chociaż jest, z chemii.

Krzyniu parsknął soczkiem.

- Czo? Znowu???

- No, tak - olśniło Oskara. - Był już przesuwany cztery razy.

Krzyniu popatrzył na swój soczek.

- Nie było warto parskać nim z takiego powodu. Chemię poprawię, a soczku z chodnika nie wessam.

Oskar zrobił swą zjaraną minę, po czym ruszyli do gimbazjum.

***

- Ale ty jesteś z Wieliczki - zakończył tak samo kolejną dyskusję Surówek. Krzyniowi opadły ramiona.

- A twoja Bieżanowska i asfalt z XIV wieku?

Rozmowę przerwał dzwonek na chemię, co wszyscy, oprócz Basi przyjęli z przerażeniem. Wczłapali do klasy, ale czekała ich miła niespodzianka.

- Sprawdzian będzie ZNOWU przełożony - oznajmiła Pani G. Nie wydawała się szczęśliwa z tego powodu, ale nie należała do tego typu nauczyciela, dla którego uczeń jest tylko obiektem zarobkowym. Nauczała trudnego przedmiotu, ale dobrze uczyła i rozmawiała z uczniami jak z ludźmi. - Dziś pani dyrektor będzie nas wizytować, także... - pogroziła palcem.

Odpowiedzią były pojedyncze uśmiechy, ale do wszystkich dotarło, by ograniczyć standardową głupawkę.

Dyrektor Magister Inżynier Jolanta Skurcz wpatrywała się w klasę.

Było to uprzejme, acz przerażające spojrzenie.

- No dobrze - oznajmiła chemiczka. - To teraz zajmiemy się kowalencyjnością elektronu w protonie.

***

Jakoś dotrwali do końca lekcji. Po wynikach kartkówki z majcy i tak wszystkim szumiało w głowach od słowa "ndst", ale szli ucieszeni poprzez chodnik. Był tam Surówek, Jurek, Oskar, Abram, Samarytanin i Kicaj.

Krzyniu kupił ogórka kiszonego w warzywniaku.

- No to do widzenia - oznajmił Abram na koniec i poszli w swe strony.

Krzyniu, Jurek, Samarytanin i Kicaj ruszyli w stronę przystanku.

- Dyyy! - rzekł Jurek ze swym jurskim akcentem.

Krzyniu popatrzył na niego.

- Fascynujące.

Jurek zaśmiał się, ale brzmiało to też jakby jadł właśnie żywe prosię. Doszli do przystanku. Krzyniu zauważył kątem oka nadjeżdżające 304, ale gdy zobaczył wystające przez okno ludzkie nogi, zrezygnował z wsiadania. Całkiem puste 204 będzie tu za minutę.

- Przydałoby się, jakby ludzie wyparo...

Nie dokończył, gdyż Jurek został zbombardowany gruszką. Zadziwiony Krzyniu spojrzał w górę i ujrzał Samarytanina. Samarytanin ciskał w lud gruszkami, ale w końcu gruszki się skończyły i zszedł.

- O, jest mój srajbus - rzekł Krzyniu i wszedł do środka (choć właściwie nie wszedł, lecz został wtłoczony).

Reszta patrzyła się na niego, oczekując upragnionego krzyszkobusa, ale on jeździ co półtorej godziny.

***